آن نَشنيديد كه يك قطره اَشك

صُبحدم از چَشمِ يَتيمى چَكيد
 
بُرد بَسى رَنجِ نشيب و فَراز

گاه دَرافتاد و زَمانى دَويد
 
گاه درخشيد و گَهى تيره ماند

گاه نِهان گشت و گهى شُد پَديد
 
عاقبت اُفتاد بِه دامانِ خاك

سُرخْ نِگينى بِه سرِ راه ديد
 
گُفت كه اى پيشه و نام تو چيست

گُفت مَرا با تو چِه گُفت و شنيد
 
مَن گُهرِ ناب و تو يك قطره آب

مَن زِ اَزل پاك تو پَست و پَليد
 
دوست نَگردند فَقير و غَنى

يار نَباشند شَقىّ و سَعيد
 
اَشك بِخنديد كه رُخ بَر مَتاب

بى سبب از خَلق نَبايد رَميد
 
داد به هر يك هُنر و پَرتُوى

آنكه دُر و گُوهر و اَشك آفريد
 
من گُهرِ روشنِ گَنجِ دِلم

فارغم از زَحمتِ قُفل و كليد
 
پرده‏نشين بودم ازين پيشتر

دُورِ جهان پَرده زِ كارم كَشيد
 
بُرد مَرا بادِ حوادث نَوا

داد تو را پِيكِ سَعادت نُويد
 
من سَفرِ ديده زِ دِل كرده‏ام

كَس نَتوانست چنين رَه بُريد
 
آتشِ آهيم چنين آب كرد

آب شنيديد كَز آتش جَهيد
 
من بِه نظر قَطره به معنى‏ يَمم

ديده زِ مُوجم نَتواند رَهيد
 
همنفسم گَشت شَبى آرزو

همسفرم بود صَباحى اُميد
 
تيرگىِ مُلكِ تَنم رَنجه كَرد

رَنگم از آن روى بدين سان پَريد
 
تابِ من از تابِ تو اَفزونترست

گَر چِه تو سُرخى بِه نظر من سپيد
 
چِهرِ من از چهره جان يافت رنگ

نورِ مَن از روشنىِ دِل رَسيد
 
نُكته درينجاست كه ما را فروخت

گُوهرىِ دَهر و شما را خَريد
 
كاش قضايم چو تو بَرمى‏فراشت

كاش سِپهرم چو تو بَرمى‏گزيد